Fjellet krev sin mann

Flammande himmel i Stongfjord-fjella i dag

Olaug køyrde meg ned til vassverket i Holmedal i dag tidleg. Eg ville gå nordatt til Stongfjorden og ta med nokre av toppane undervegs. Veiret såg veldig bra ut i 7-tia med glitrande stjernehimmel, men vermeldinga kl 08 melde overskya.
Nede i Holmedal såg det brukbart ut, men tunge blågrå skyer låg faretrugande rett utanfor..

Første signalet på at det kanskje ikkje vart den strålande dagen eg trudde, var då eg kom opp til Nyksvatnet. Skodda dreiv fort på oppe i Moldura, og sola såg eg berre så vidt i før nemnde skyer slukte alle strålane.

Eitt av måla med turen var opprinneleg Moldura. Men oppe under siste oppstigninga mot topplatået bestemte eg meg for å ta beint nord i retninga Fanafjellet i staden. Forholda var alt særs utrivelege. Eg gjekk inn i skodde så tjukk som graut. I tillegg var vinden så sterk at eg hadde problem med å fote meg. Skaren var reinast for is og rekne, blankpolert av den sterke vinden. Icer;s isbroddane hadde eg teke på forlengst. Eg vurderte difor situasjonen som så utriveleg og litt på kanten at eg ikkje toppa ut. På toppen har eg likevel vore mange ganger...

Det var faktisk litt problem med å orientere seg bort til Fanafjellet òg, i rein white-out med snø, skodde, flatt lys og den knallharde vinden...Men det gjekk no etter måten greitt når eg kom meg ned igjen frå oppe under Moldura...

Inne ved Mannskaret, i ly på nordsida, fekk eg på meg skikkeleg med klede og tok eit par slurkar saft og litt rosiner. Synnavinden tek noko enormt her oppe. Gjennom Fagredalen frå sør samlar den krefter og på toppen kjem den som i utløpet av ei trakt. Nokre vanvittige krefter som nesten må opplevast. Men du ser det godt på landskapen at vinden tek godt. Sjølv ikkje ein einer gror her...

Både ved Svarthamrane og på Skålefjellet låg skodda. Eg tok likevel inn att den merka løypa og klatra opp Svarthamrane på sør-vestsida. På toppen vart eg møtt at dei tøffe forholda igjen. Sjølv om det ikkje var nedbør i lufta var det som om skodda la eit fint snølag på steinane likevel. Skodda avgjer jo fukt.. Men dette fenomenet har eg ikkje sett før. Du kan sjå det på nokre av bilda.

Eg gjekk så vidare nordover mot Skålefjellet. Her er eg så godt kjend at skodda ikkje gjer noko. På toppen tok eg meg litt mat og sette meg i skjul bak eine varden. Faktum var at turen ikkje var så værst likevel. Med litt mat og gode klede gjorde veiret ingen ting. Sjølv om det ikkje var allverda å sjå i dag, sentrum av Stongfjorden kom og gjekk i tåkehavet, er det ein eigen god følelse å sitte på toppane å "skode ut over almugen" der nede...:-)
Så sjølv om broderen prøvde så godt han kunne med å psyke meg ut med SMS for å få meg ned igjen til julevask, sat eg ei heil stund å tenkte at jula kjem å går uansett - krumkaker, julevask eller ei..Men eg måtte no heimatt til slutt.

Det er eit parti som er litt bratt og i dag isete eit stykke nedom toppen på Skålefjellet. Eg var glad eg hadde isbroddane. Utan hadde det blitt problem, og ikkje reint ufarleg å komme seg ned dette partiet. Eg hadde gått med broddane heilt sidan borte under Moldura. Vinden polerar som sagt effektivt skaren her oppe til is, og det er mange plassar risikabelt å ta seg fram utan broddar. Utover vinteren er det sjeldan eg går utan at broddane er med i sekken.

Ved Alteret var snøen slutt og eg kunne lette på kleda og utstyret. Eg kom meg greitt ned att til bygds, der fruen var på butikken med bilen, så eg slapp å gå asfalten heim igjen i fjellskoa.

Det bar rett i dusjen...Dusj etter fjelltur gjer alltid underverk på ein sliten og gjennomkald kropp ....

Vinter i Stongfjordfjella 151207_3

Synnavind i Yndestadfjellet

Utsikt vestover frå Toreheia i gåretning Skylefjellet

Eg høyrde vinden dundre inn i Yndestadfjellet då eg kom heim etter arbeid. Typisk synnavind som tek skikkeleg oppe i fjellet, men er som ein lett bris nede i bygda. Vind frå denne retningen blir effektivt stoppa i sør av Størdalsstauren og Moldura frå å ramme nede i bygda, men slår til med full styrke igjen oppe på fjellet på nordsida.

Lysta på kveldstur med hovudlykta var likevel så stor at vinden skulle eg alltids takle. Det har vore eksepsjonelt mykje vind oppe i fjella i haust. Det er meir regelen enn unntaket.

Trimturen opp på Skylefjellet i kveld gjekk difor heilt som forventa. Isande vind reiv og sleit i kroppen mot toppen som forventa. Eg skreiv meg inn i boka i all hast og kom meg derifrå fortare enn svint. Tynnkledd som eg var, gjekk unnabakkane heim igjen kjappare enn på lenge..

Det er ei sælebot å få litt luft under vengjene etter arbeid...

Glitrande krystallar

Utsikt mot Skylefjellet

Nydeleg vinterkveld på Skylefjellet med petzelen. Frostkrystallar glitra omkapp i skinet frå hovudlykta. Og stjernehimmelen såg du aldri så klar og vakker. Verkeleg ei sælebot å komme seg ut i den kalde og oppfriskande vinterlufta etter ein dag på kontorstolen!

Stien opp var noko isete i kveld, spesielt nedom Rinda. Enkelte parti med småsitler var ikkje tørka opp etter siste regnperioden og er no frosne. Litt obs bør ein sjølvsagt vere så ein ikkje ligg på nasa. Men det er ikkje noko problem å trakke utanom isen heller. Verre er det sjølvsagt hvis det kjem eit tynt snølag opp igjen på, så ein ikkje ser isen. Då kan ein oppleve dei artigaste krumspring..! Er du litt skeptisk til slikt tournament, er det berre å feste eit par isbroddar under skoa og trakke avgarde.

Vegstikkene og refleksane fungerer akkurat slik dei skal heilt til topps. Ingen problem med å ta seg opp og ned. Det er berre for andre å hive seg rundt òg! Ja, opp av godstolen og ut i den flotte vinterkvelden...gløym julekav og søte kakesortar!

Vintersol i vinterland

Pause med panoramautsikt frå Størdalsstauren mot Stavenesodden

Eg tok avgarde frå Oslandsbotnen i dag tidleg kl 09 med ferdig pakka vinter-sekk innehaldande det meste av klesbyte, ekstra huer og vottar, Icer;s isbroddar og litt mat og saft.
Eg følte meg i fin form. 5-timars fjellturen i går kjende eg ingen ting til. Og julebordet i går kveld køyrde eg heim igjen frå tidleg ...:-)
Funklande stjerner i grålysninga og 3-4 minusgrader heime tala for ein frisk og solrik dag oppe på fjellet. Veirmeldinga kl 08 gav òg von om det same.

På toppen av Brekka var det eit godt austleg drag i lufta. Ganske kjøleg vind traff meg, kun iført trøye i ull og ei lett treningsjakke, hue, hanskar og den vanlege vindtette Bergans-buksa mi. Eg likar å gå oppover med minst muleg klede, noko som gjer at eg må halde meg i god rørsle heile tida for ikkje å bli gjennomkald...!

Eg gjekk vidare forbi Botnastølen og opp i Svædalen. Både Botnastølsvatnet og Svelivatnet var smekkfullt av vatn og isfritt. Ved midterste demma på sistnemnde, rann vatnet over overløpet. Stongsvatnet som er regulert i samband med dei to andre er også fullt. Så SFE har visst litt i reserve her oppe no!

Turen gjekk vidare oppover Svædalen, forbi "veirehytta" (her er beite for veiren om sommaren og det er sett opp hytte for tilsynet sin del) og opp på heia. Her tok eg nordover for å ta med meg Skålefjellet og fjelltrim-posten der. Sola rann i sør ved Smørskornova då eg var nesten komen til topps. Brått sang eg "den glade vandrer kalles jeg"....Hadde nokon høyrt meg då hadde dei nok tenkt sitt...:-)
Humøret og formen var førsteklasses i den tidlege morgonsola!

På Skålefjellet var austavinden ganske frisk. Tynnkledd og sveitt som eg var, vart eg kald på ein augneblink. Så eg knipsa nokre få bilder, m.a. av eit mørkt og kaldt sentrum i Stongfjorden, og tok søratt mot Svarthamrane.

Ved ein hammar som tok av for austatrekken litt lenger sør, kledde eg av meg dei sveitte og kalde kleda, og tok på meg ny ulltrøye, ullgensar og vindjakke (sjekk nakenfoto frå mobil:-)). Ilag med ny ullhue og nokre munnar saft gjorde dette underverk...

Frå Svarthamrane er det flott utsikt mot Dalsfjorden, Holmedal og Straumsnes. Nydeleg var det med vintersola i sør. Ein av dei finaste plassane eg veit om, er ved Siklabergvatna på Holmedalsida av fjella. Diverre såg eg frå oven at området låg i kald skugge og frose vatn med snø på, så det freista ikkje å gå ned og vestover her i frå. Nei, eg ville halde meg i sola på toppane! Eg gjekk difor vidare vestover Svarthamrane. Frå utsiktspunktet her såg eg sola gylte landskapen vidare vestover i gåretningen min. Eg klatra difor ned på vestenden. Nedstigninga var litt småskummel, bratt som det er her, pga is og glasert skare. Eg sklei ein gong, men tok meg fort innatt. Var inne på tanken om å ta på meg "spikermatta" som eg hadde i sekken. Men eg fann ein veg ned etter litt fram og tilbake utan å ta dei på.

Eg kom meg ned på den merka stien som går frå Stongfjorden til Nipebu, men tok av frå denne ved Mannsskaret og heldt vidare fram vestover. Eg klatre så opp bakkane rett nord om Fagredalen og heldt fram opp på Fanafjellet. Her var sola forsvunnen bak Moldura og trekken var ganske kald. Eg tok nokre bilder og heldt fram nord om Moldura med Størdalsstauren som neste mål. Ved Storehogjen fekk eg igjen sola. Lite snø prega siste stykket ut. Haustlege fargar i lyng og gras spegla seg idyllisk i den låge vintersola.

På toppen av Størdalsstauren tok eg meg ein bra rast i sola (sjekk hovudbilde). Med utsikt nedatt i Stongfjorden som låg iskald og i "skuggenes dal", var det lite freistande og gå nedatt nordsida i skugge med ein gong...Eg tok meg difor eit par skiver og litt saft og la meg godt tilrette i den vindtørka lyngen. Med panoramautsikt ut fjorden, til Alden og Stavenesodden er Størdalsstauren utruleg flott. Ein vestleg bauta mot havet. Sola var framleis oppe utover nordsida av Stongfjorden. Eit vinterland utan snø. Og havet låg bada i vintersol utan ei krusing på yta. Vakkert!

Ei skikkeleg vintervandring på 6 timar i Stongfjordfjella var nesten til endes. Eg tok nokre ekstra knips med fotoapparatet rett før sola gjekk ned sør om stauren.
Så følgde eg den gamle ruta mi bratt ned nordsida til Stafsnes.
Olaug kom og henta meg og vi køyrde i Oslandsbotnen for å hente bilen.

Det har vore ei fabelaktig turhelg med turen i går og i dag. No får vi håpe vi er like heldige med veiret i helgane som kjem! Forholda i fjellet er flotte no. Skaren som kom med kulden har gjort snøen god å ta seg fram på. Det er berre å komme seg ut! Fjellet kallar....

Vinter i Stongfjordfjella 091207_2

Himmelsk lysspel i adventstid

Gudane held adventsfest i Stongfjord-fjella

Du verden for ein tur. For eit herrens fyrverkeri i lys og vinterlege fargar. Eg vart nesten djupt relegiøs på flekken. I skrivande stund kan eg ikkje hugse å ha vore med på ei liknande oppleving ein adventsdag!

Eg tok av garde i 9-tida straks etter det var lysna av dag. Var litt inne på tanken å gå opp att på Skålefjellet, men klok av skade frå forrige helg og baksinga i snøen då, bestemte eg meg for rundturen over Yndestadfjellet-Toreheia-Skylefjellet.

Eg gjekk opp vegen til Hans;en som vanleg - var jo egentleg rett nedattkomen følte eg, frå i går kveld...:-) Men i dag tok eg opp Selda og ikkje over Rinda. Første skoddedottane traff meg rett over Selda. Men eg såg at det ikkje var av det tjukke slaget, så eg heldt berre fram.

Oppe på Yndestadfjellet var skodda letta på nordsida mot Krækavatnet, men låg som ein tjukk graut på sørsida av fjellet. Eg såg aldri Stongfjorden i dag, før eg var komen ned igjen!! Skodda låg som eit lok over bygda eit par-tre hundre meter oppe. Det er ei oppleving å sjå ned på skoddehavet....!

Oppe ved Toreheia letta skodda og skylaget, og sola stakk gjennom. Eit eventyrleg lys utspelte seg akkurat då eg var på toppen! Skyer i fleire fargar, vinterlege lange skuggar, skoddedottar, blå himmel, frost og snø laga ei fantastisk kulisse for meg der eg sat. Eg følte det som om gudane heldt eit vinterleg lysspel til ære for meg...Eit overnaturleg og dramatiske skue!
Eg klikka mitt enkle lommekamera det eg vann......!

Etter å ha bytta litt sveitte klede tok eg ryggen som går nordvestover nedatt på nordsida av Krækavatnet, og oppatt på Skylefjellet. På toppen her låg skodda som ein tjukk graut. Eg skreiv meg inn i boka - ingen hadde vore der sidan eg skreiv meg inn i går kveld. I dag tok eg meg tida til å byggje opp att og fikse på varden. No ser han nokolunde bra ut.

I tjukk skodde-graut tok eg løypa "mi" ned igjen mot Rinda og til bygds. Eg sette opp nokre nye vardar under vegs, og flytta eit par av vegstikkene litt.
Skodda letta heilt opp igjen i lia nedom Mangevatna. Igjen vart det eit vakkert lysspel nede mot hytta til Skåren og Svartevatnet. Sola stod akkurat ute i Eidsfjorden og skein sine vinterlege stråler i fjorden som skimrande sølv...!

Eg var allereie komen ned igjen på Rinda utan at eg heilt visst om det. Tankane mine var i de himmelske sfærar, og til lysspelet eg hadde fått vere vitne til!
For ein tur! For ei oppleving!
Eg var reint oppøst... Turen skal eg ta fleire gonger i vinter gjennom bilda...!

Vinter i Stongfjordfjella 081207_1

Herleg trimtur

Nøgd nattleg fjellranglar

God trimøkt opp på Skylefjellet i kveld. Ingen problem i det heile teke med å finne vegen opp og ned! Jammen var all snøen forsvunnen igjen! Det var ganske blautt etter alt regnet. Eg brukar alltid gamasjar, og dei kjem godt med når det er vått og gjørmete. Ein slepp å få alt mulig opp i skorna, samtidig som ein held seg tørr oppover buksa.

Det er berre fantastisk å sitte på toppen av Skylefjellet i mørkna og sjå kor eventyrleg med lys det er borte i Florø og utover alle øyane. Her oppe har du panoramautsikt til lysflaumen som speglar seg bortetter heile Stavfjorden mot Svanøya. Dette synet må berre opplevast!

Eg var nesten komen heim igjen då ei forundra kattugle vart opplyst av hovudlykta mi. Ho sat i eit tre rett ved sidan av vegen oppe i lia. Eg stod på ca tre meters hald. Veldig artig kor ho skakka på hovudet i lyset. Ho sat vel i ro der i 10-15 sekund, men då eg sakte smaug handa etter mobilen får å få teke eit bilde flaug ho sin veg...!
Kjekk oppleving, orren hin kvelden og kattugla no...Kva blir det neste varmblodige eg treffe på der oppe i svarte natta.....?

"Skylefjellet by Night 2"

Deler av vegstikke-løypa går frå venstre til høgre i bildet mellom vatna.
Toppen av Skylefjellet ligg rett i utkanten av bildet t.h. som er teke på veg ned frå Toreheia

Var det fint veir og god sikt då eg gjekk opp på Skylefjellet etter at det var mørkt i går, var det dessto verre i kveld. Eller, det vil seie, det VART mykje verre. Det var ikkje så gale då eg gjekk oppover i 18 tia, litt regn og eit sørleg drag i lufta. Men oppe ved toppen vart det skikkeleg utriveleg med synnakuling og snø. Eg hadde med meg vegstikka som nemnt i går, og plasserte den oppe ved toppen der eg tok feil sist. I kveld var det ingen problem å finne ned igjen. Faktum er at dei ekstra refleksane eg hadde knytt på stikkene blafra og skein godt i vinden.

Eg gjorde meg eit par erfaringar i dag òg som kan vere greie å ha med seg for dei som har tenkt seg oppover i svarte natta. Som sagt snøa det noko mesteparten av vegen opp og ned igjen. På den vesle tida eg var ved varden og skreiv meg inn i boka, og tok eit par bilder som snarast, var spora vekke på tilbaketuren! Vinden og snøen hadde effektivt sletta alle spor! Så - ikkje lit på sporsnøen. Det bles ofte veldig mykje oppe i fjellet her ved kysten. Spora er difor vekke på ein augneblink. Vegstikkene med refleks på var gode å ha - utan dei hadde det lett blitt problem!!

At veiret snur brått om vinteren veit vi. Det er sjølvsagt viktigare enn nokon gong å høyre på veirmeldingane. I dagslys er det ofte lett å følgje med kva veir ein har i vente. Du ser fort om skodda kjem. Du ser dessutan byene som fær og går oppe i fjellet. Fargen på skyer som er på veg inn frå havet eller frå sør fortel også sitt. I mørket er sjølvsagt dette umogeleg. Det er veldig viktig å vere obs på. Hadde eg SETT kva som var på gang i går kveld hadde eg truleg skunda meg meir mot toppen. Då kunne eg ha komme meg fortare der i frå, slik at uveiret hadde treft meg langt på returen i lågare strok. Ikkje for det, nokon fare var det aldri på grunn av stikkene. Men tøft vart det! Trur absolutt det var rett å komme seg ned att fortast mogeleg ja:-) - og i skrivande stund hyler vinden oppe i fjellet. Eg veit korleis det er...!

(Fjellomanen Anita M. lurte på om eg var komen ned igjen i kveld - takk for omtanken:-))

(Fjelloman = ein som går mykje i fjellet (uttrykket har Marie opsjon på. Var første gangen nytta på ein telttur ved Leknesvatna for nokre år sidan då eg føreslo at vi skulle gå opp på Eitrenipa òg...:-) "Gustav du er jo heilt fjelloman")

Ta gjerne med deg erfaringane mine i desse to stykka hvis du har tenkt deg oppover om kvelden. Lurer du på noko kan eg prøve å svare, anten på e-post eller 97169357.
Du er som alltid sjølvsagt velkomen til å skrive ein kommentar.

"Skylefjellet by Night"

Svarte natta på toppen. Varden treng visst ei oppshining...

Så lett som ingen ting? Kanskje...Nesten...Jomfruturen på Skylefjellet i kveld var iallefall ei ny erfaring.

Eg gjekk oppover kl 18 utstyrt med den vanlege Petzl Tikka Plus hovudlykta mi. Den er lett og god å ha på hovudet og lyser godt med sine 4 LED lampar. Liten og lett å putte i lomma er den òg. Lykta har ca 80 timar brenntid på maks styrke - har 3 stiller og stille for blink. Eg har gått med lykta i plaskande regnveir og den har aldri svikta!! Prisen ligg på vel 400, men då får du ei av god kvalitet. Eg skifta batteri (3AAA) før eg gjekk for å vere sikker på at den lyste godt. Dessutan hadde eg ein billegvariant i lomma hvis det skulle skje noko med Petzlen.

Det var stjerneklart og flott temperatur å gå i. Men eg merka at steinane var ganske glatte grunna skifte til mildare veir. Det låg òg eit lett snølag i terrenget som gjorde at eg måtte vere ekstra på vakt mot å ligge langflat.

Dei seinare åra har eg vorte van med å bruke stavar i fjellet. Eg meiner absolutt det er ein fordel. Spesielt oppover tek du deg lettare og raskare fram enn uten. I tillegg får eg bruke overkroppen og armane (elles heng no berre armane der og dinglar). Dette avlastar både kne og føter. På denne tid av året brukar eg nokre gamle skistavar (litt kortare enn dei vanlege) som har større trinser enn gåstavane. Det er ein fordel med større trinser i snøen, samtidig som broddane på skistavane er kvassare enn på gåstavar. Ein kan meine kva ein vil om å nytte stavar i fjellet, men på snødekt og glatt underlag er dei nesten eit must!

Det gjekk veldig lett oppover - nesten for lett tykte eg. No ligg det ikkje snø i låglandet hjå oss, så opp på Rinda var det berre å følgje stien. Lenger oppover sto vegstikkene mine som perler på ei snor. Men no må eg opplyse av det var veldig god sikt i kveld. Med nokre få unntak såg eg frå stikke til stikke. Piece of cake, eg skreiv meg inn i boka før 19.30.

Eg sat nokre minuttar på toppen. Du verden kor lys det var borte i Florø...og stjernehimmelen var aldeles praktfull. Nokre lette snøfnugg segla gjennom lufta. Det var advent og eg følte meg meir i takt med meg sjølv enn på lenge...

På veg ned igjen bomma eg på retningen nesten oppe ved toppen. I partiet der ein svingar frå aust til sør i gåretningen, gjekk eg for langt aust og var brått ute av kurs. Eg forstod det nesten med det same, men var likevel på god veg mot Krækavatnet....:-) Eg lyste litt rundt, men fann ikkje igjen vegen. Difor var det greitt å gå tilbake der eg kom i frå. Etter nokre minutt såg eg den førre stikka og gjekk oppatt til den. Då fann eg retningen ganske kjapt.

Eg lærte to ting av dette. For det første manglar det kanskje ei stikke her - det trur eg faktisk er den einaste òg. Det skal eg sjekke og fikse seinare i veka. For det andre er det viktig å halde konsentrasjonen oppe. Eg slappa nesten litt for mykje av etter at eg var komen opp. På veg ned igjen var eg i andre tankar og var brått ute av kurs.

Resten av vegen heim var heilt problemfri. Eg kvapp rett nok så det isna nedetter ryggen då ein orrfugl brasa opp framfor føtene mine nede under skoggrensa. Det var sikkert like gale for han stakkaren som for meg...:-) Kjekt med litt spenning åleine i mørket...:-)

Skal eg rå andre til å gå opp med hovudlykt? Tja...Som ansvarleg for å ha sett opp stikkene vil eg vel gjerne at to eller fleire går i lag. Eg tek iallefall ikkje på meg noko ansvar om noko tutlar seg vekk oppe på fjellet. For det går godt an. Rotar ein seg ut med Mangevatna er dei mange og like. Så eg ser ikkje vekk i frå at det går an å gå seg vill, iallefall i skodde og dårleg sikt. Er du ikkje særleg kjend er det difor greitt å ha med ein person som føler seg litt trygg på vegen og har vore her nokre gonger før. Eg er sjølvsagt tilsnakkandes å guide opp ved høve. Men i skodde vil eg truleg late vere å gå sjølv. Då står stikkene for langt frå kvarandre, samtidig som eg trur skodda "vil ete opp lyset", og ikkje nå refleksen på same måten som når det er klårt som i kveld.

Eg gjorde òg ei erfaring med stjernehimmelen. Det var lett å ta feil av stjerner og refleksen. Skinet var veldig likt! Føl du stjernene istadenfor refleksen hamnar du garantert på vidotta...:-)

Det vart eit lett snødrev i lufta etterkvart. Dette åt noko av lyset. Det gav òg gjenskinn som gjorde det vansklegare å sjå. Kanskje greitt å vere klar over.

Konsentrasjon har eg nemnt. Det er truleg lett "å prate" seg ut av kurs for eit jentefølgje på jomfrutur...:-)

Når dette er sagt var det ei fantastisk oppleving å gå opp på "Skylefjellet by Night" åleine. Du kjem på ein måte nærare deg sjølv enn elles når du går i mørket, langt vekke frå folk. Du får ein god dialog med deg sjølv...Og ikkje minst er det herleg å sitte i sofaen etter ein god dusj å memorere turen...!

Kanskje eg går opp i morgon igjen med stikka som manglar....?

Filibom-bom-bom

Titt, titt du forvitne røysekatt, midt i bildet

Eg såg det låg mykje snø oppe i Skålefjellet i dag. Men, søren, lysta på å prøve og komme seg opp var likevel så stor at eg tok av garde i grålysninga.

Det gjekk heilt fint oppover Gjerdedalen. Men eg var ikkje komen lenger enn opp i første, brattaste bakken før snøen låg tung og djup. Eg kava meg oppover, med eit lite håp om at det vart litt fastare etter kvart. Det var så tungt etterkvart at småpausane for å få att pusten vart tettare og tettare. Og sveitten rann i strie straumar! Snøen rakk til knea, ja mange plassar nesten til skrevs. Å dra på 80 kg opp det som i røynda er ein einaste bratt og lang motabakke var ei liding i dag!

Heilt ufarleg var det heller ikkje. For dei som har gått her før veit at det er litt kronglete å ta seg fram under skoggrensa. Og i blaut djup snø....Eg trakka ned mellom steinar, røter og djupe hol og aldri visste eg korleis underlaget var. Her kunne ein bryte eit leggbein før ein visste ordet av det. Og eit par gonger låg eg langflat med nasa i snøen då underlaget svikta...Hadde eg vore på veg nedover igjen, etter å ha vore på toppen, hadde eg ledd, men no.....

Eg stogga ved første elva under Alteret og tenkte, har eg vore så gåen på veg oppover før? Hadde eg vore i dårleg form kunne eg forstått det....Og "merke-turen" min på Skylefjellet dagen før var jo berre for småtteri å rekne...

Eg tok meg ein neve rosiner, og heldt fram...

Brått kikka det fram ein forviten røysekatt (midt i første bildet). Han skvatt rundt i bakkane og inn mellom steinane. Litt gøymd, men så vart forvitenskapen for stor igjen - og kikka fram for å sjå kva i allverda som hadde forvilla seg opp i fjellet i all denne snøen på to føter ....
Røysekatten fekk meg i godt humør igjen og heldt meg med selskap ei heil stund. Han var så artig denne karen at han var verdt heile turen åleine.

Det gjekk likevel berre eit kvarter vidare oppe i den tunge bakken over Alteret, då eg sa til meg sjølv, nok er nok, eg skal jo ned igjen òg...Eg må bruke vet! Det er eit bra stykke til toppen, i minst like djup og tung snø...Inga skam og snu heiter det visst, sjølv om det var fortærande å vere komen så langt og ikkje....! (er liksom ikkje det same å gå ned når du ikkje har toppa ut....). Litt molefonken snudde eg nasen mot Stongfjorden igjen...!

Agnar har visst tenkt å investere i trugar. Han trur dei hadde gjort susen i dag. Eg har ikkje trugar, heller ikkje er eg kjend med bruken. Eg er difor litt i stuss korleis dei fungerer i ulendt og bratt terreng som det er opp Gjerdedalen og vidare på Skålefjellet. I dag var snøen veldig blautt og djup i tillegg...
Er det nokon som har litt erfaring med trugar tek eg gjerne mot ein kommentar.

"Velsignelsen" ved Alteret var av rette slaget i dag -
for no er eg glad eg er frisk for nye slag -

Skålefjellet kan studerast frå stova i sia -
eg har jo vore der tre gonger seinaste tia...

Dei gamle fjell i syningom er alltid eins og sjå -
Heilt i kjellaren er det sjeldan verdt å gå...


Djup, tung snø opp mot Skålefjellet i dag. Bilde ved første elva.

Ingen skam å snu 021207

Vegstikker på Skylefjellet

Siste stikka, med ekstra refleks, ved varden på Skylefjellet

Eg tok turen i dag tidleg og sette opp vegstikkene med ekstra refleks frå Sparebanken på ruta til Skylefjellet. Refleksen som eg sette på sjølv trur eg vil blafre litt ekstra i vinden. Den vil nok bli sett tidlegare enn den som heng i ro på bambusen. Veiret var bra, overskya med blygrå himmel, opplett og 4 plussgrader. Etter at det bles kraftig i natt, var det nesten stilt i dag tidleg. Til og med på toppen var det for ein gong skuld muleg å opphalde seg nokre minutt uten å bli blesen overende, eller fryse vetet av seg!

Eg brukte ein del ekstra tid ned igjen i dag, då eg sette opp nokre fleire refleks på nokre greiner. Eg hadde også teke med meg ryddesaksa og rydda litt greiner, einer og lyng. Spesielt eit parti nedom Mangevatna er veldig tilgrodd med lyng. Eg brukte ei heil stund på å lage sti gjennom dette villnisset. No er det håp om at alle som går her brukar denne råsa, slik at det blir god sti opp denne bakken. I tillegg sette eg opp nokre ekstra vardar undervegs oppe ved toppen, og enkelte andre vart fiksa litt på.

No blir det litt spanande å sjå om det er tilstrekkeleg med refleks på vegen opp til at det er greitt å ta seg fram til toppen i mørkna. Truleg blir jomfruturen i morgon kveld hvis veiret er nokolunde lageleg.

MMS Vegstikke-turen på Skylefjellet 011207