Smått er godt

Eitrenipa kl 12.34 28/12 teke med zoom frå nordsida av Fossedalshengenipa på ruta Nipebu-Markavatnet. Vi ser vestskaret midt i fjellet oppe ved toppen. Nordskaret (frå venstre) kjem opp ved toppen på hammaren der sola står på, rett t.v. for midten av fjellet. Sørskaret går ned motsett og begge møtest under toppen i vestskaret - som eg kallar dei... Då vi har redusert arbeidstid om dagen, nådde eg opp på Høgeheia utan lys i ettermiddag. Skodda låg tjukk på toppen. Litt snødrev i lufta. Og frostfritt heilt opp. Det hadde vore to besøk der tidlegare i dag. Eg greidde å springe halvveges ned igjen utan lys òg, men då tok eg ikkje sjansen lenger. Prosenten for å tryne var raskt stigande:-)

Heldige omstende

Soloppgang over Blegja og Storehesten 28/12 kl 10.09. Lange skuggar og gyldne strålar denne kalde morgonen på Eitrenipa. Ei magisk stund. Ei nydeleg avslutning av året... Som i fjor... og året før! Etter fleire usedvanleg flotte fridagar, var det tilbake på jobb i dag. Men det slo meg opp gjennom bakkane på Høgeheia i kveld kor utruleg heldige vi har vore med vèret desse dagane. Eit par av turane, som m.a. i går, har vore som ein draum! Suverent skareføre. Perfekt til å vandre i fjellet på sko med broddar under. Så utruleg lett å ta seg fram over frose vatn og myrar. Og faktum er at det er no i mørketida kroppen treng mosjonen og opplevinga av det fantastiske lyset som er i fjellet mest! Ja, det nydelege vinterfjellet i desember er vanskeleg å beskrive med reine ord. Superlativa blir lett klisjear. Så løp og kjøp som det heiter i reklamen... Tid for gode forsett er det vel òg...:-) Det er vel ikkje så mykje å fortelje frå Høgeheia. Bris frå søraust og litt yr i lufta. Småsprang heim i lyset frå hovudlykta. Godt å få sveitte litt. Ja, julekakene får føter å gå på...:-)

Magisk augeblink

Soloppgang! Sjeldan klaff då eg toppa ut Eitrenipa igjen i dag tidleg Eg vakna til vanleg tid rett etter klokka 6, og var svolten. Like greitt å stå opp og nyte morgonfreden. Ut på trappa av gamal vane for å sjekke vèr og vind... Det var tindrande klårt og kaldt. Stjernehimmelen blinka ned til meg. Eg fekk i meg havregryn og kaffi. Deretter sjekk av mail, vèr og vind og nyhende på pc`en. Fort gjort i desse juletider... Eg funderte litt på korleis eg skulle leggje opp dagen. Men sidan Agnar og Margrete var på Nipebu, bestemte eg meg for å ta ein tur oppom for ein kopp kaffi. Då måtte eg vere litt tidleg ute. Dei måtte få nyte ein tur dei òg. Men det var endå tidleg på dag og lenge til det var lyst... Då slo idèen meg. Folk ville vel tru eg var tørna fullstendig hvis eg stakk oppom fjelltrimposten på Eitrenipa i dag òg. På Facebook var det allereie nokon som lurte på om eg budde der oppe. Ja, ja, så fekk dei tru det då:-) Flammen var tent. Vatnet var frose. Formen på topp. Og eg hadde ei god hovudlykt! Og att på alt - det ville bli ein fantastisk dag. Eg pakka fort sekken. Smurde meg eit par skiver, blanda litt blåbærsaft og stiltra meg inn på soverommet og kviskra hadet til min betre halvdel. Går du no?? Ho trudde sjølvsagt at eg hadde tørna - igjen - då eg sa ja, eg tek hovudlykta! Eg tok med meg dagens nyhende på NRK kl 08.00 i radioen i bilen før eg gjekk frå Markavatnet. Det var heilt mørkt. Glatt var det òg. Skikkeleg rimete etter den kalde natta. Det gjekk likevel fort oppover den kjende stien. Etter ein god halvtime, og oppe over fossen, var det lysna såpass at lykta vart pakka i sekken. Uendeleg vakker morgon. Som i går. Berre at no var eg vel timen tidlegare ute. Himmelen var rosablå både i aust og vest. Eg knipsa nokre bilder i det svake lyset, og gjekk vidare oppover og inn til vatnet. Blegja og Eitrenipa trona så utruleg vakkert i det tidlege morgonlyset der i aust. Tanken om å nå opp på toppen til sola stod opp, slo meg. Eg hadde ikkje noko formeining om kor tid dette skjedde, men eg bestemte meg for å prøve. Så eg gjekk godt på oppover. Skaren var beinfrosen i løpet av natta. I følge vèrkartet skulle det vere -12 grader på toppen. Kombinert med ein sveitt kropp og vind frå aust, er det ganske heftig. Eg tok på meg broddane og sat på som ein klegg opp bakkane. Men oppe i første skaret, etter å ha teke brattaste biten opp, sklei eg. Eg fòr nokre meter ned skaren i bratta, men tok meg inn att før farten vart for stor. Akkurat her nede hadde eg nok komme i frå det i bånn av bakken. Men det var likevel eit klart varsko. Nokre fleire stunt vart det ikkje. Eg var på allerten. Broddane er ikkje gode nok, eller rettare sagt egnelege nok, når det ligg eit tynt snølag opp igjen på skaren. Då får dei ikkje tak. Dette veit eg frå før, men iveren etter å kome opp var heftig. Slikt er sjølvsagt ein general tabbe... Resten av skårane og henga opp gjekk fint, sjølv om det var skummelt nok i det siste isete bratthenget under toppen. Du store mi tid! Eg nådde akkurat opp på toppen då ein gullfarga himmel i sør vitna om soloppgangen. Klokka var 9.49. Eg hadde klart det med to, tre minutts margin! For ein flaks! Det var som om gudane hadde lese tankane mine nede på vatnet... Ein augeblink eg aldri skal gløyme. Ein augeblink for minneboka. Eg var så gira desse minuttane med filming og bilder at eg plutseleg kjende eg var iskald til beinet. Gjennomsveitt og lett kledd som eg var. Den våte skalljakka og trøya var berre å få av seg i ein fart. Det vart ei kald avriving i minusgradene og vinden (eg lærar aldri å finne fram nye klede før eg kler av meg...:-)) Du verden kor godt det var å få på ei tjukk, tørr Devold og dunjakka! Og ikkje minst ny, tørr hue... Den tidlege morgonsola gløda som gull over det vinterlege landskapet. Ikkje ei sky på himmelen. Blegja låg spegla i raudleg, gullforgylt morgonlys. Det same med Fossedalshengenipa. Det var som i eit eventyr - igjen... Og då peip mobilen. Agnar. Som skrytte over ein fin morgon på Nipebu... Ha, tenkte eg, no skal han få det! Han slær ikkje meg denne morgonen! Eg storkosa meg. Kongen på haugen.. Eg song. Eg var i mitt ess... A self-confidence som Amundsen...minst. Sjansen for at nokon såg meg var mindre enn å vinne i lotto:-) Og ja, etter å ha skrytt til Agnar, kom superlativa i retur som eg venta på:-) Eg var varm om hjarterota:-) Kva rute eg skulle ta ned igjen frå fjellet var enkel. Eg ville ikkje ned i den sørgåande skåra på vestsida av fjellet. Her var det ikkje sol. Eg villa ha sola! Eg gjekk difor ned austover og ville ta heile Eitreskaret ned i botnen. Det var aldeles nydeleg. Midt nede i skaret over Botnatjerna var det veldig isete. Her går stien oppe under fjellet. Gamalt smeltevatn frå hamrane var frose til is langs stien. Eg luffa difor likegodt beint ned og rett fram heile det lange skaret på skaren og kom ned i austenden av tjerna i staden for motsett. Tjernet var jo beinfrose òg... Då unngjekk eg risikoen oppe langs fjellet, samtidig som eg sparte tid på å gå over vatnet. Tjern, vatn, pyttar og myrar var berre å peise over. Herleg og vilt i fjellet om vinteren. Eg følgde deretter nokolunde den merka stien til sørenden av Krokavatnet, opp på Pergytten der det er fin utsikt mot Eitrenipa, begge Kringlene og Øvre Fossedalen (sjekk bilder). Deretter gjekk turen rett sør om Fossedalshengenipa. Så isen langs sørsida av Langevatnet ut til Nipebu. Turen vestover gjekk som ein røyk på beinfrosen skare og vatn. Lett å puste i den kjølege lufta. Supert med broddane. Agnar og Margaret sat og kosa seg i den varme hytte. Åleine kan du vite. Og klokka? Ho var ikkje 12. ein gong! Fantastisk! Agnar hadde visst meldt på spøk til Sturle, kokken, i går at dei skulle hatt seg ein betre middag. Og han Sturle er søren meg ikkje skvetten. Han skulle komme! Men eg ville ikkje vente til kvelden med å gå ned igjen, sjølv om eg hadde hovudlykta med. Så eg ba Agnar om å lage kaffi, han drikk ikkje slikt sjølv, og det smakte supert ilag med to skiver. Dagens niste. Så noko særleg lenger enn ein forlenga lunsjpause gav eg meg ikkje tid til. Dei måtte få komme seg på tur dei òg. Kunne ikkje sitte å mygle i hytta heller. Det hadde eg ikkje samvit til kan du skjøne. Etter å ha skifta på meg endå ei tørr ulltrøya, gav eg meg i veg over Langevatnet og Nipevatnet. Som tenkt traff eg Sturle nedom nordenden på Krokavatnet og slo av ein prat. Det var jo utruleg gjort av han å ta turen berre etter ein spøk frå Agnar. Trur misteren inne på Førde kommune må vere litt forsiktig med spøkane heretter, iallefall mot kokken. For der i garden er visst eitt ord eitt ord:-) Siste biten ned gjekk fort og greitt med broddane framleis under føtene. Dei sit jo godt på frosa mark og isete steinar òg. Det er det rikeleg av siste delen ned til Markavatnet og bilen. Kanontur! Verken meir eller mindre... O jul med din glede og barnlege lyst....

Fra Eitrenipa_Nipebu 281208

Eitrenipa_Nipebu 281208_video

Vintereventyr

Nøgde vandrarar på Eitrenipa i dag Påskestemning med utsyn til Blegja og Eitrenipa Eg måtte stogge ved Øyravatnet i dag tidleg. Ettersom det lysna av dag vart himmelen heilt rosa i aust. Eit nydeleg lysspel. Eitrenipa låg bada i det rosa skjeret frå himmelen. Det var blikk stilt på vatnet. Omgjevnadane låg spegla i morgonlyset. Lyset tidleg på morgonen er ofte eksepsjonelt... Eg hadde avtalt med Vigdis at ho fekk vere med, så eg traff henne ved Markavatnet kl 09. Ho har jo vore inn eit par gonger før med meg. Men i dag nekta eg ho å vere med hvis ikkje ho fekk tak i broddar. Ho hadde visst funne tak i noko som likna... Steinane og berga var polerte med ei ny frosthinna som var ganske glatt. Heilt til toppen av fossen egentleg. Så litt obs måtte vi vere på dette. Men det gjekk raskt og greitt opp hit, lettkledde som vi var. Eg hadde to tynne ulltrøyer på meg. Dei gjekk eg med nesten heilt til topps. Vigdis gjekk nokolunde i det same. Som tenkt var slapset og overflatevatnet frose til att på Leknesvatnet. Vigdis var likevel skeptisk, så eg måtte hoppe og danse litt. Men vel vitande om den solide stålisen som låg i bånn, var dette aldri nokon fare med. Rundt osane er det sjølvsagt verre. Det gjekk fort og lett inn vatnet og vi tok til på sjølve stigninga. Spora mine frå fleire turar låg oppe i dagen. Dei var greie å følgje. Men skaren heldt for det meste òg. Oppe i den store skåra ville eg ha på meg broddane. Det var såpass hardt at det var meir behageleg og trygt å ha desse på. Det er dessutan slitsomt å gli bakover heilt tida. Vi kom oss ganske raskt opp til det endå meir kritiske området. Her hallar skaren og isen bratt utfor fjellet. Og det var akkurat som eg tenkte på førehand - steinhardt og is og farleg utan noko under føtene! Eg kunne godt ha tenkt meg kraftigare saker for Vigdis sin del. Men eg gjekk først og laga spor så godt eg kunne... Det gjekk forsåvidt greitt, men eg er sikker på at jenta hadde fuglar i magen, sjølv om det ikkje kom eit pip... På toppen venta den store gullmedaljen. Ei fantastisk sol krydra den vinterlege landskapen av is og snø, fonner og føyke. Berre ein kjøleg svak bris var der i dag! Utruleg flott... Men Vigdis hadde mest lyst å ta seg ei skive lenger nede. Utan at det var nemnt, låg det vel i korta at det var greitt å bli ferdig med det skumle partiet. Vi gjekk difor ganske raskt ned igjen etter å ha skifta litt klede. Eg først. Og det gjekk bra. Hæl-broddane hennar hjelpte ned igjen. Mine heildekkande er gode. Men her oppe er det egentleg forhold for stegjern for å vere heilt trygge... Jenta fekk i seg noko mat i lyngen på det solfyllte partiet over lagunane.. Her var det praktfullt i sola i dag. Påskestemning aldeles. For meg held det med ein solid morgondose med havregryn og banan. Kan gå mesteparten av dagen på det... Eg skulle i middagsbesøk til Håvard og Miriam, så det vart ikkje så lange pausen. Turen ned igjen til Markavatnet gjekk fort av seg sjølv. Dette var nok ein kjempetur på Eitrenipa. Ein sparar bra med tid når vatnet er frose som no. Det gjekk fint på 4,5 timar i dag inkl. matpausen.... I stad fekk eg melding om at Agnar hadde reist med familien på Nipebu. Flotte forhold på føtene med is på Nipevatnet og Langevatnet.... og i morgon er det meldt fint vèr igjen!

Fra Eitrenipa 271208

Fra Eitrenipa frå Øyravatnet 271208

Fjellspel i desember

Frå turen på Høgeheia tidleg 2.juledag Eg kvapp oppe på den små flata i den lange bakken på Høgeheia i dag tidleg. I sidesynet dukka det brått opp elleve kvite sauer. Sauene som har gått nede i Hollevika i heile haust var tekne til fjells igjen. Det mangla 5 av dei som sikkert gjekk lenger nede. Kva dei lever av oppe i her må no fuglane vite. Einer er det nok av, men det har dei vel ikkje mager til som toler? Sauer burde vel ikkje gå her oppe på denne tid av året i det heile teke? Eg traff på Gunnar A. på toppen. Han sat så godt i lè av varden då eg kom. Han er alltid tidleg ute den karen, slår meg òg av og til...:-) Vi hadde oss ein kjekk passiar. I den kalde trekken var det likevel ikkje tid for noko kaffeslabberas. I tillegg skulle fruen og Sissel avgarde òg, så eg måtte vere heime igjen til kl 11.00. Presis! Det heldt med to minuttar då eg nådde tunet heime...:-)

Soloppgang 1.juledag

MMS bilder frå Høgeheia 1.juledag kl 10 Eg gjekk på Høgeheia i dag tidleg før det store brunch-selskapet med barn og barnebarn. Fekk oppleve ein nydeleg soloppgang over fjella i sør. Praktfullt! Framleis God Jul frå Stongfjorden

God Jul

Eg måtte sjå oppom Eitrenipa i dag, julafta. Grauten vart kald for nissen. Men den smakte minst like godt for det. Eg ynskjer alle sjåarar hjarteleg God Jul.

Fra Eitrenipa 241208

Eitrenipa 241208_video_a

Vask og forventningar

MMS frå Høgeheia i føremiddag Kanskje det er nokon der ute som ikkje trur meg, men eg har faktisk vaska litt i dag. Ikkje akkurat nokon rundvask. Då hadde vel fruen i huset sendt meg på akutten. Men kjellaren ser bra ut no. Og det luktar faktisk grønsåpe når eg opnar kjellardøra. Ikkje nok med det. Eg har vaska to maskiner med klede og hengt ut til tørk òg. Så i ettermiddag skal eg berre sette meg rett ned og vente på skrytet... Å, kor flink du har vore Gustav! Eg nektar å tru det... Bevare meg vel... Er du sjuk? Vel, eg kan no fabulere... Det er vel ikkje meir enn kva som er forventa av ein mjuk mann (hmmm er ikkje sikker på om eg likar akkurat den... har meir sansen for macho eg:-)) Men utan å ha fått kalkulert inn ein kjapp ein på Høgeheia, hadde denne indretenesta heilt sikkert ikkje fungert. For FØR eg kan gå, går arbeidet av seg sjølv, fordi eg gler meg til å få sveitte litt. Og ETTER at eg er komen igjen, blomstrar energien av seg sjølv! Utan at eg legg så mykje arbeid i denne bloggen i dag, er no den òg ferdig... Så no kan eg snart sette på gløggen (utan rødvin). For eg tenkte eg skulle ta meg ein kjapp ein i morgon tidleg òg... I verste fall kan eg ta hovudlykta før det blir lyst...:-) Meldingane ser bra ut:-)

Indre dialog

På tilbaketuren frå Eitrenipa i dag klårna det opp. Her frå toppen av fossen. Teke med zoom frå nordsida av Leknesvatnet på returen i dag. Skaret opp frå venstre til høgre. Det vart ein stri tørn på Eitrenipa i føremiddag. Steike meg! Eg heldt på å gje opp - igjen - men beit det i meg fleire gonger... Men di nærare eg kom, di meir oppsett var eg på å komme meg opp! Eg gjekk frå Markavatnet ca 09.30. Opplett og fint. Og all snø var vekke. Det gjekk veldig lett bort til vatnet. Nesten oppe ved brua måtte eg berre pakke ned jakka eg gjekk i. Det vart altfor varmt. Og eg heldt fram i ei tynn og ei litt tjukkare Devold. Det var rikeleg. For vinden eg hadde hatt i bakhovuet, var stilna heilt av her nede. Det gjekk som ein draum. Fort og lett kom eg meg opp under hamrane ved fossen. Ei stund fabulerte eg på om det var løpsene og julekakene hjå mor mi i Dale i går som gjorde utslaget. For det var berre å ause på oppover... Eg var likevel spent på korleis det såg ut oppe i høgda. Og ikkje minst om det gjekk an å gå inn vatnet. Eg prøvde meg ut på. Isen heldt, men det var sørpete og vatnet rakk meg nesten til anklane. Det vart altfor tungt å gå slik inn heile vatnet. I tillegg vart eg heilt sikkert våt, for fjellsko er ikkje gummistøvlar heller. Så etter 10 meter måtte eg berre bite i det sure eplet og snu. Sidan det var ein omveg å gå nordatt å finne stien, bestemte eg meg for å følgje breidde på nordsida av vatnet. Det vart eit lite mareritt! Bratt, kronglete, einer og skog. Og snøen rakk meg for det meste til knea. Eg seig gjennom i holer og ved steinar og var fint peste då eg endeleg kom meg inn omlag ved midten av vatnet. Her kunne eg ta ein liten avstikkar å komme meg opp igjen på stien. No vart diverre ikkje det så store forandringa. Eg seig like godt gjennom den blaute, gamle snøen her som nede ved vatnet. Heldigvis er det ikkje så kronglete terreng innover stien. Etter den lengste og tyngste turen inn hit i haust, stod eg til slutt på brua mellom vatna. Eg hadde lenge sett på den mørkeblå himmelen ute i havet. Og skodda som seig inn over Indrevågefjellet og Kvamsnipa. Etter å ha baksa første bakken opp i den djupe snøen, kom snøbyga og kulingen. Og det var ikkje kva som helst. Heldigvis hadde eg tima det så bra at eg var komen opp til den store steinen som står på dei tre små, og kom meg i skjul. Eg sat vel her i ca 15 minutt. Knaska litt nøtter og drakk litt saft. Rusta meg for sjølve oppstigninga. Tanken om å snu var no for lengst forsvunnen, sjølv om det var eit blodslit igjen. Eg gav på med ny frisk. Fann eit passeleg tempo. Pusten gjekk som ei stempelmaskin. Seig meir eller mindre gjennom snøen opp heile den lange "grasbakken"... Det kom ei ny byge. Heldigvis tok den ganske fort slutt. Eg fann fram brillene for no var sikta elendig. Til mi store glede heldt snøen litt betre opp sjølve skara. Her oppe var det komne store snømengder siste veka. Siste delen mot toppen vart sikta endå dårlegare på grunn av skodde. I tillegg var det litt isete, men akkurat i det verste og smale partiet låg det pakksnø. Så det gjekk heilt fint. Og eg kom meg faktisk heilt opp utan broddane. Dei nye Lowa Tibet skorna sat godt på. På toppen såg det ut som eg kunne vore på Svalbard eller noko slikt. Vilt og kaldt og ugjestmildt. Og sikta var berre nokre meter. Eg bytta litt utstyr i lè av steinen der oppe og tok nokre bilder, før eg returnerte ned att skaret. Det var svært dårleg sikt, vind og kaldt. Men noko problem var det ikkje. Eg hadde jo spora opp å gå ned igjen etter. Men det vart ganske tungt ned igjen til vatnet òg. Den ekstra tyngde av å trakke nedoverbakke, var akkurat nok til at eg seig endå meir gjennom snøen enn opp. Slitsomt å måtte dra opp føtene frå snøen for kvart steg nedover. Nede på brua skifta eg klede, åt nokre nøtter og rosiner og drakk litt saft. Eg kvikna fort til igjen. Og på nordsida av vatnet dukka sola opp vest av Eitrenipa. Ja, vèret letta heilt opp. Det vart fantastisk flott. Eg tok litt bilder etterkvart og var avstikkaren bortom toppen av fossen òg. Det var ikkje lenge sola var framme der i sør om Heileberget, men du verden kor godt den stunda gjorde. Det vart ein tur på godt og vondt. 5 stive timar i alt slags vèr. Ei saftig fysisk påkjenning. Men du verden kor godt det gjer etterpå! Og ekstra godt sjølvsagt at eg ikkje gav opp!

Fra Eitrenipa 221208

Sola står over Heileberget i Dale. Fossedalshengenipa t.h.

Ein omgang juling

Høgeheia i føremiddag. Vilt, kaldt og nake! Og Alden har gøymt seg... Steik. Det vart ganske tøft på Høgeheia i stad. Var ikkje så hakkande gale når eg køyrde utover, men oppe i den lange bakken og på ranen som ligg eksponert frå sør, slo det til med voldsom vind, regn og sludd så det svei i kjakane. Midt i mot. Etter at jakka vart blåst opp som ein ballong, fordi eg ikkje hadde låst åpningane under armane, følte eg nesten at eg tok av bort etter fjellrabbane. Nevane vart is av våte fleece-hanskar. Heldigvis hadde et to lag undertøy på overkroppen og janus-ull på beina under goretexen... Og dei nye fjellskoa sat godt på det våte fjellet. Men brillene låg sjølvsagt att heime.... Eg gjekk så fort eg kunne i vinden. For å komme meg raskt opp i le av den syngande varden. Snø, sludd og hagl dreiv i rasande fart bort etter det nakna fjellet. Vèrgudane slo seg aldeles vrange. Eg kunne sjølvsagt ikkje stå der i lè og vente på at det letta. Det var berre å dra pusten og hoppe i det. På hi sida av varden var det som å få lufttrykket av ein dynamitteksplosjon midt i fjeset. Eg nærast kraup i livd nedom næraste bakkekammen. Eg la på sprang. (Og heldigvis letta det litt der nede det var mest utsett). Og eg sprang resten av bakkane til Hollevika. Turen i dag var nok ei god påminning på kor vèrutsett fjellet er her ute i havgapet. Det er nifst kor sterk vinden blir... Og den er ti gonger verre der opp enn nede ved havet!