Ny søknad om kraftutbygging i Fossedalen

Fossedalsvatnet med Øvre Fossedalen

Så må ein nok ein gong registrere at det ligg føre søknad om kraftutbygging i Fossedalen. Søknaden ligg no til handsaming i NVE. Det er ikkje nett første runde ein må gå om dette. Men vi er klare til å kjempe nok ein kamp for å halde området utbyggingsfritt. Ein håpar sjølvsagt på mest mogeleg støtte frå folkevalde og andre i denne kampen. 

Som ein veit blir det i desse dagar arbeidd med å forlenge stien frå Otterstein til Fossevikja Stien som er T-merka vidare gjennom Fossedalen til Nipebu. Ein håpar difor også på støtte frå Sogn og Fjordane turlag. 

Eg har i dag lagt inn eit notat om dette på facebook i Dale og Askvoll, i tillegg til Origo-Fjaler. I same høve har eg arbeidd om stillfilmen frå Fossedalen. Her ligg ein ny versjon:

Jakob`n og ein liten apekatt

Kom over eit artig klipp på avdukinga av Jakob Sande statua i Dale, der min santen det dukka opp eit kjent fjes. Det var så pass artig at eg jammen tek og blogga det...:-) 
Avdukinga av bysta var i 1966.

Sande blir hedret (1:21 min)

Jakob`n og ein liten apekatt med same mina...

Inferno 2

Ja, var det som eit inferno på fjellet i går så veit eg ikkje kva eg skal kalle det i dag. Det bles iallefall noko vanvittig. I tillegg bøtta det ned med regn. Eg kom meg sjølvsagt ikkje over elva ved Rinda, så då bar det opp Selda i staden, og fekk alt vèret og vinden i trynet (som vist ovanfor på bildet heime i frå før eg gjekk). Sjølvsagt kan ein seie at eg visste kva eg gjekk til. Men det er no kjekt å kjenne på vèr og vind òg. Det er aldri så langt heim igjen heller når eg går heime i frå...

I tillegg til storm og silregn låg skodda tjukk oppe ved vatna. Og snøen låg i gjennomvåte, blaute lag. Ja, det kunne knapt bli verre turforhold enn i dag.  

Eg må nesten skryte litt av Paramo-buksa mi i dag. Eg har to. Ei ganske utslita, som eg gjekk med i går, der eg vart søkkvåt (tek ikkje impregnering lenger). Men den relativt nye eg tok på meg i dag, heldt meg faktisk knusktørr opp etter føtene. I det vèret. Imponerande. Buksa er òg lett fora, behageleg, vindtett og akkurat passe varm til å ha på utan noko anna under. Eg går aldri med noko anna bukse no om vinteren. Stillongs er berre i heilt ekstreme tilfelle. Og Gore-tex buksene eg har blir eg våt i. Same kor eg impregnerer dei. Det same gjeld buksene med eVent-stoff. (Ingen merker nemnt). No vart eg våt i skorna i dag då, men det er no ikkje buksa sin feil. Eg må ha meg eit par nye, vanlege fjellsko. Sjølvsagt er La Sportiva skorna eg har brukt gått ut av produksjon...

Litt om forholda i dag på to snuttar

Som eit inferno

Johoo, nok ein vill fjelltur opp trimløypa mi på Toreheia 717 moh. På toppen var det reine infernoet. Storm i kasta og rennefok. Avblesne og islagde hamrar. Ja, det må nesten opplevast kor vilt vèret kan vere her ute i havgapet. Ikkje minst i fjellet.

Mesteparten av vegen frå toppen og heim igjen sprang eg. Med broddar og fjellsko. Spesielt sidan det begynte å silregne nede om vatna. Sidevegs inn frå sør. Det heldt fram til eg kom heim. Med våt boxer...Frisk tur gitt...:-)

Fenix HP30

Jepp, då har eg fått mi nye Fenix HP30 som nyleg kom ut. Inklusive to18650 oppladbare batteri og ladar. Så nå ble det lys rai - rai...:-) 

Det lysnar forresten mykje om kveldane no. Så eg reknar med eg får meir utbytte av lykta til hausten igjen. Då har eg nemleg planar om å gå ein heil del meir enn no. 

Heilage timar

Solnedgang over Stavenesodden i går kveld

Eg hadde venta litt på denne kvelden. For når det no lysnar om ettermiddagane, og vèret er fint, blir det fantastisk flott oppe på fjellet på nordsida av Stongfjorden. Medan sørsida og bygda ligg i skugge, får ein nydeleg utsikt til sola som går i havet her oppe. Lyset blir heilt eineståande i timen før det blir heilt mørkt. Å nyte denne stunda i landskapet ved Krikavatna og Toreheia er berre ein heilt spesiell opplevelse. 

Ja, når eg kom ned til Krikavatna rann denne underlege kjensla over meg som er vanskeleg å beskrive. Kanskje skuldast tankane ein kombinasjona av adrenalin og endorfinar som boblar i blodet, eg veit ikkje, men iallefall er det ei slags melankolsk lukkestemning som gjer det vanskeleg å halde tårene tilbake. Akkurat det gjer no ikkje så mykje då, her eg vandrar i mitt eige åleine, men roa, stilla, det ubesudla i naturen her gjer eit vanvittig sterkt inntrykk på sinnet. Det triste i å ikkje skulle kunne få oppleve naturen slik til evig tid er sterk. Livet går sin gang. Kroppen eldest - som solnedgangen, og snart, om ikkje nett endå, vil eg ikkje kunne få ha denne opplevinga lenger. Ikkje akkurat nokon dødstanke, snarare ei intens lukkekjensle av å leve her og no. Området vil ligge her like godt om ikkje eg er her. Filosofiske tankar som nesten er umogelege å ordsetje. Kjensla må berre opplevast. Naturen på nordsida av Stongfjorden kan kalle fram dei underlegaste inntrykk når timen er der....!

Tilbake til turen, så låg det ein heil del meir snø i bakkane opp frå vatna enn lenger nede. Litt meir enn berekna. Rabbane og hammarslaga var heller ikkje så avblesne som dei brukar å vere. Difor vart det ein relativ tung tørn å kome seg opp bakkane til toppen. Men utsikta bak meg trigga jo heldigvis til eit par stopp då... 

Det var ikkje heilt mørkt då eg kom opp. Snøen skimra i rosa fargar av lyset i vest. Stjernehimmelen i aust viste seg fram meir og meir. Lysa frå øyane i Flora, Svanøya, Florø og Bremanger i nord openbare seg etterkvart tydeleg. Men av erfaring veit eg at å få vrengt av seg sveittevåte klede til herleg varm ull og dun, gjer opplevinga av naturen og utsikta mykje sterkare enn når kulden kjem sigande på med kjenslelause nevar (knappane på kameraet blir heilt uhandterlege når fingrane blir valne....). Difor er nesten alltid første bud på denne tid - få på byteklede... 

Svanøy og Florø frå Toreheia i går kveld 
(foto teke med nattinnstillling, sjølvutløysar og 15 sekund lukketid)

Eg tutla meg ned igjen etter kvart. Og følgde spora eg hadde sett av opp. Var greiast det i kveld. Det nesten utrulege var at ved hjelp av stjernene og nysnøen kom eg meg heilt ned igjen på Rinda utan å tenne hovudlykta. Ja, stjernehimmelen, spesielt i sør over Moldura, var utruleg flott. Men frå Rinda og heim måtte eg ha ekstra lys. 

Fantastisk kveld !

Foto Toreheia 180214
(nokre av bilda er tekne med  nattinnstillling, sjølvutløysar og 15 sekund lukketid)

Ønskjer å frede fleire minne om småkårsfylket

Nedre Fossedalen

Etter mitt syn har Fossedalen alle ingrediensar som skal til for å bli freda etter kulturminnelova. 

Link Firda

Solnedgang

Solnedgang på Staveneset og heime 16/2-14

Etter den voldsomme vinden oppe på fjellet i går, roa det seg heilt ned i dag. Det vart så flott ute i havet at eg tok meg ein liten biltur på Staveneset for å ande inn havlufta, kombinert med solnedgangen. Fantastisk ! Fjorårsgraset vart glødande i den låge sola. Ja, det var skikkeleg vår i lufta. Midt i februar. Det er tidleg dette, men kanskje kjem våren ekstra tidleg i år ? Ingenting hadde vore betre enn det.....

Solnedgang 160214

Opptatt

 Skålefjellet i dag

Skålefjellet ville ikkje ha meg i dag. Ikkje i dag heller. Eg skjønte det vel sånn halvveges i utgangspunktet. For eg såg ikkje toppen heime i frå då eg starta. Likevel tok eg avgarde med friskt mot. 

Men etter å ha gått opp Gjerdedalen og Gjerdebrekka, snudde eg ovanfor hamrane ved elva. Ein halv meter blytung og våt nysnø pumpa all luft ut av meg. Eg miste rett og slett lysta på å slite meg heselaus opp på toppen. I staden sprang eg heim att til herrestafetten i OL. Nett som det var nokon vits. Burde jo ha skjønt teikninga her òg. Frå erfaringane med damene i går. 

Ja, ja slik er det. Eg vart iallefall gjennomvåt av sveitte i forsøket! You can`t win them all...:-) Men grattis Skålefjellet, og grattis Sverige...:-)

Knallhard blåst

Eg var meint å ta turen på Skålefjellet igjen i dag tidleg, men då eg kom ut på tunet og skulle gå, kom det ei slik forferdeleg regn- og sluttbyge kombinert med voldsomme vindkast at eg ikkje såg at fjellet. Eg ombestemte meg då på flekken, og gjekk den vanlege turruta på Toreheia. No vart det til at eg tok med meg Skylefjellet i vest på returen òg, sidan vèret faktisk letta litt etter kvart. 

Men du verda kor det bles der oppe. Igjen. Fantastisk. Rett som det var måtte eg berre stoppe opp. Og rett som det var måtte eg ned på kne. Hadde nokon sett meg så kunne dei jo ha lurt på kva slags fluidium eg hadde i kroppen. Ja, eg fòr no sjanglande oppover ovanfor vatna. Med vinden rett i mot. Sjølvsagt var det blytungt. Men opp skulle eg... Heldigvis heldt det seg opplett då den verste vinden sette til. 

På toppen skifa eg klede. Heldigvis for det. Så eg kjende meg såpass vèl etterpå at eg like godt tok runda om Skylefjellet og Mangevatna òg. Med vinden i ryggen gjekk jo det adskillege lettare. Men sjølvsagt litt skummelt. Men turen utover gjekk heilt flott. 

Du verda for nokre fargar det var ute i havet. Knallblått. I lag med dei vindpiska, brune rabbane var det flotte fargespel og kontrastar. Nydeleg. 

(Alle foto smarttelefon)

Video Skylefjellet

Foto Toreheia & Skylefjellet 150214