Blindeføre på Moldura

Vanskeleg lys på Moldura i dag

Eg gjekk meg ein morgontur på Moldura igjen i dag. Det var overskya vèr med søraustleg bris. Eit par varmegrader ved fjorden. Eg tok opp den vanlege vegen frå nordsida. 

Det gjekk heilt fint oppover. Litt is låg det hist og pist. Spesielt på hamrane midt oppe i lia under Langedalen. Men dei gjekk heilt greitt å trakke utom. Noko fòksnø låg det ovanfor. Ikkje altfor djup, men såpass at eg måtte puste på eit par gonger i brattaste bakken ved toppen av skoggrensa.

Vinden tok ganske friskt her oppe, så eg måtte fram med vindvottane. Her tok eg òg på meg trugane. Dei brukte eg resten av stykket mot toppen. Snøforholda var, ja, eg vil nesten seie kaotiske... Skare, is og fòksnø. Fòksnø i alle former og høgdelag. Søraustvinden hadde herja mykje sidan forrige helg. Toppane av knausar og hamrar var avblesne og polerte med is. Det flate lyset viste dessutan dårleg høgdeforskjellane på snøen framfor føtene, noko som gjorde at eg stupna "på flate mark" eit par gonger. Det var slett ikkje gode forhold for ski iallefall. 

Eg nådde toppen utan problem. Bytte på meg nokre tørre klede på overkroppen. Fram med dunjakka og eg hadde det som plomma i egget.... Det bles faktisk ikkje så mykje her oppe i dag. Lyset derimot gjorde fotoforholda elendige. Eg tok likevel nokre bilder "for syns skuld".

Så stakk eg bortom toppen på vestsida og knipsa eit par shots her òg, før eg luffa ned igjen same vegen. 

På toppen av Langedalen traff eg Anita og Dag Tore på veg oppover. Vi slo av ein liten prat om føret, vind og forholda lenger oppe, før vi gjekk kvar vår veg. 

Anita og Dag Tore ovanfor Langedalen

Nede på Stafsnes igjen traff eg Ansgar Bjarne på tunet. Vi slo av ein utstyrsprat, og om forholda oppover og om vèret. Dette ser betre ut for morgondagen og det må vi sjølvsagt nytte oss av. Men kanskje det kjekkaste han fortalde var at skjorene allereie samle seg reirmateriale... Dei har eit lag til å forutsjå våren. Så i år kjem han tidleg.... Herlig!

Fra Moldura 280112

Ei roleg veke

Foto i måneskin frå Ytrevågefjellet.

Alden i midten, Toreheia t.h.

Eg har hatt ei relativt rolig veke på trimfronten. Personalmøte og diverse har helde meg att. I tillegg har det vore ein kald søraust vind siste dagane som har røska godt oppe i fjellet. Det har i staden blitt eit par joggeturar til Vågane og heim igjen. Som i ettermiddag etter jobb. Fin trening det. Om ikkje akkurat same utfordringa som i fjellet. Egnetleg ganske så monotont og kjedeleg. Men trim må til, sjølv om det ikkje alltid er like moro.

No er det heldigvis flotte meldingar til helga. I tillegg har eg nokre fridagar neste veke, så då skal det nok bli andre bollar igjen. Kva eg finn på får vi sjå. Den kalde vinden er kanskje den største utfordringa, men det er både hardt og isete mange plassar òg. Det er poleringseffekt av vinden om dagen. Men vi får ta utfordringane som dei kjem... Det viktigaste er iallefall å kome seg heil heim igjen...!

Klubbkveld i huset

Det er klubbkveld for fruen i huset. Denne månadens sesanse er her heime. Det blir alltid litt styr med tilbereding av mat og anna når desse kaklekveldane føregår seg. Oppdraget med å hente Peter på fotballtrening i Askvoll fall difor på meg  i kveld

Særlege sprell vart det difor ikkje på meg i dag. Men eg greidde å påte inn ein times joggetur til Vågane og heim igjen. Det var ikkje heilt kostnadsfritt.  For opp bakkane til demma stod sørausten midt i mot. Då måtte eg bite tennene skikkeleg i hop for å halde det gåande. Det vil seie - det var vel det stikk motsette som måtte til (det er ikkje alltid desse klisjèane passar...). Eg kom meg iallefall opp og forbi demma før eg fekk ei ny vindkule forbi tunnellen og til Osland. Det rare var at det virka som vinden hadde snudd då eg sprang ned igjen. Det var pikatre motavind då òg. Iallefall til eg kom meg ned igjen til fjorden. Merkelege greier. 

Det var nett som i Florø i gymnastida då eg sykla flyplassvegen frå Havreneset til skulen. Motavind inn og motavind ut igjen. Noko forklaring på det har eg aldri fått. Det må rett og slett vere "tingenes iboende djevelskap" - som at skiva med syltetøy alltid fell på golvet med syltetøyet først...

Jo, jo - eg vart iallefall skikkeleg sveitt til eg kom meg heim igjen, og fekk akkurat dusja til kvinnestimen stod inn dørene (fruen lurte ein augneblink på om eg skulle sprade rundt i den lyseblå boxeren då òg...) Men nei - då var det heller tid for å trekke seg roleg tilbake til dei indre gemakker og ta kvelden. Litt hensyn til fruen i huset er det fornuftig å ta...:-) 

Minusgrader og vind på Moldura

Friskt på Moldura i dag.
Ei merkestong til bruk for hovudlykt t.v.

Eg tok tidleg avgarde på Moldura igjen i dag. Søraust vinden dura inn i Yndestadhøgeheia heime, så eg var klar over kva eg gjekk til. 

Jau var det friskt frå omlag halvveges opp frå Stafsnes. Og frå der vinden fekk skikkeleg tak stod fòket rundt øyra. Med nokre minusgrader i lufta i tillegg til kulingen, var det jammen friskt. Med gòvet midt i mot, måtte brillene fram. Likeeins full vinterhabitt. Men då hadde eg i grunn inga naud. Berre herlig med skikkelege vinterforhold. For med trugar og gode jarn under, var det ingen problem med å ta seg opp, sjølv om det var is og hard skare mange plassar. Underlaget var elles forma i dei mest kunstnariske bilder ein kunne førstille seg.

Første solstrålane for dagen på Kinn, Reksta, Skorpa og Storebatalden.
Tansøy og Askrova framme t.v.

  

Første solstrålane for dagen kom på øyane ut for Florø. Med ei snøhetta på toppane av Kinn, Skorpa, Reksta, Batalden og Hovden, spegla desse øyane i gull og rosa. Så dukka sola opp på Toreheia og Ytrevågefjellet, og deretter Staveneset. Fantastisk flott. Det bad bod om ein flott dag, sjølv om det var aldri så full vinter der eg stod. Kontrastar... Ja, som livet sjølv. Glede og sorg, liv og død. Eg kunne ikkje kjent meg meir levande enn der eg kosa meg oppover i fòket og kulden...! 

På toppen var det nesten som det gav seg litt med vinden. Det var allereie kanskje begynt å spakne? For så lydde iallefall vèrmeldinga. Men så mykje styr med kameraet kunne eg ikkje tillate meg, for nevane vart som "gloande heit is" på eit minutt... Eg fekk likevel teke nokre shots og ein snutt, før eg vende ansiktet ned igjen same vegen som eg kom. Med fòket bak i frå, var dette piece of cake...

Frå toppen av Moldura ser vi i aust og bakerst Blegja, Marifjell og Storehesten.

Lenger framme Høgefjellet, Eitrenipa, Kringlene, Laukelandshesten og Heileberget.

Fremst litt t.v.Vardenova og i slukta nede Siklabergvatna og Hekkelfjellet t.h.

Men du verda - det er godt å ha jarn under føtene slik det er i fjellet no. Eg heldt på å seie som vanleg her ute ved kysten om vinteren. Underlaget blir lett polert av vinden. I tillegg er tregrensa låg. Att på til kjem nedbøren meir som regn enn lenger inne i landet, noko som fører til meir isete tilhøve. Og som vi veit er her vindfullt! Med minusgrader i tillegg riv det godt i margen utan skikkelege klede. Knalltur!

Eg vil igjen slå eit slag for bruk av trugar i fjellet. Brukar Tubbs Mountaineer 30 sine som eg kjøpte på Førde Sport. Det er tredje vintersesongen eg brukar trugar no. Dei er eit fantastisk godt hjelpemiddel i fòksnø, laussnø og på is og skare. Og ikkje minst er stegjerna under trugane kjempegode å ha i stigningar og på veg ned igjen når det er isete. Gjennom småskog og ulendt terreng med skiftande snøforhold, er dei òg suverene. Lette å bere med seg og snaue å ta av og på er dei òg. Ja, så slepp du smørning, feller og at dei heng seg fast i greiner og skog der det ikkje er snø, som ski ofte gjer når du ber dei i sekken. God trening er det i dei òg når du går ned igjen i staden for å renne. Ja, så får du tid til å fotografere òg...  For folk som gjerne ikkje er så stødige i skibruken, er trugar eit godt hjelpemiddel til å komme seg til fjells vinterdagen òg. For mitt vedkommande, som går mest åleine, slepp eg å tenke på og bryte meg sund på ski i vinterfjellet. (Du skal ikkje ligge så lenge hjelpelaus i fjellet slike dagar som i dag før det blir kritisk...) Trugar er topp det - berre prøv... Men eg har ski altså...:-) 

Fra Moldura 220112

Vi ser mot Holmedal og Straumsnes

Is på Ytrevågefjellet

Eg fann ut at eg måtte ha meg ein siste tur på Ytrevågefjellet i dag og ta med meg ned igjen skiltet som var sett opp der. Til odel og eige. Så no har det fått sin plass i utstyrskjellaren min. Det kunne ikkje stå der ut over våren og sommaren. Spøken var fullendt som han var. Målet mitt er nådd på Ytrevågefjellet no i vinter, så då får vi satse meir på dei andre fjella på fjelltrimmen...

Eg gjekk som vanleg opp ranen på nordsida. Dette heldt på å utvikle seg til ein skikkeleg tabbe. Ja, nesten litt galskap (men du veit toppadrenalinet...). For det var berre klink is opp heile ranen. Eg hadde litt av eit slit med å banke skorna ned i isen i bratta, og klamre meg fast i bakken med stavane. Ein og annan steinen stakk heldigvis opp slik at eg fekk drege pusten. Men steik - hadde eg sklidd ut der oppe i dag kunne det gått verkeleg gale. Eg hadde sjølvsagt ikkje med meg broddane, men dei lyt heretter få sin faste plass i sekken anten eg har bruk for dei eller ei. 

Heldigvis låg det meir snø i søkket litt lenger mot sør. Det var jo idioti ikkje å gå opp her i staden, for denne vegen gjekk det heilt greitt ned igjen. Ja så greitt at eg sigla på rompa i laussnøen... Men slik er det. Er ikkje så lett å sjå forholda oppe når du står nede. Men obs obs hvis nokon har tenkt seg opp der i morgon....  

Fra Ytrevågefjellet 210112

Vågane og Flokeneset

Ein sjukedag

Eg har vore heime med ein sjuk Peter i dag. Olaug var heime i går. Etter som eg høyrer er visst "halve skulen" vekke med eitt eller anna. Det er tida for slikt no. Å vere heime med sjuke ungar er ikkje akkurat det kjekkaste eg veit... 

Men det ein vil får ein til, heiter det vel. I ei eller anna slags form. Så ein liten bestikkelse i form av chips og cola gav meg ein time fri. Noko som eg nytta effektivt  til ein god joggetur opp i Vågane og heim igjen. 

Ein fantastisk rosa ettermiddagshimmel ute i vest spegla seg i Stongsvatnet då eg kom joggande ned igjen frå Osland. Skålefjellet oppe til venstre låg drivande kvit med nysnø. Stilt og fint og opplett. Forma kjendest ut som naturen rundt meg. Ja, som reine vårløysinga. Herlig....:-)

Vindkuler midt i mot

Eg tok opp att same ruta i kveld som i går. Etter ein laber vinter så langt treng eg nokre gode runder  for å kome meg i siget igjen. Aktiviteten har vore litt for liten i det siste. Mest grunna vèret og det opplegget eg hadde laga meg for Ytrevågefjellet og Moldura. Sistnemde er i drygaste laget på kvelden, relativt høgt og vèrutsett. Slik sett ikkje akkurat det enklaste denne vinteren. Ytrevågefjellet ser eg meg ferdig med. 

No håpar eg på kaldare og betre vèr framover slik at eg kan halde fram med det eg har tenkt meg. Så lenge får eg supplere aktivitetsnivået iført joggesko. Ikkje det kjekkaste eg veit. Iallefall ikkje i vindkuler og sludd midt i mot som frå demma og heim igjen i kveld. Men i nøden spiser som kjent fanden fluer...