tirsdag 10. juli 2018

På dansefot

Utsikt nordover frå Fløyen
Vi ser Fossedalshengenipa og Eitrenipa.
Fossedalsvatnet og øvre Fossedal t.h.

I dag tok eg å testa ut det eg fekk spørsmål om på Mountainsinaskvoll på FB hin dagen. Nemleg ruta frå Fløyen til Nipebu. Så Olaug køyrde meg til Rivedal sidan ho skulle på jobb. Eg gjekk såleis frå parkeringsplassen ved kraftverket klokka 07.30. 

Det var ein aldeles suveren morgon. Blikkstille. Opp gjennom kraftvegen var sola ikkje nådd fram. I berre shortsen reiv det forfriskande i skrotten. Men lenger opp over Hundeheia steikte allereie morgonsola frå ein skyfri himmel. 

På vestsida av Høgknolten stod eit lam å bræka. Både mora og eit anna lam stod litt lenger nord. I den stupbratte fjellsida såg det ikkje heilt godt ut. Men det var rikeleg med mat oppe i skårana, så noko naud har dei vel ikkje soleis.... (foto)


I skaret ved Høgknolten i Rivedal

Det gjekk radig innover. Tørt og fint. Og sidan eg var her sist har John Lien gjort ein fabelaktig jobb med å merke. Både opp over heile Hundeheia og innover til Nonsholten og Fløyen. Eg gjekk mykje denne strekka då Fløyen var trimpost for nokre år sidan. Eg sette då opp ein del steinvardar. Men som vi veit med merking - det er nesten vedlikehaldet som er viktigast. Stenger og vardar blir rivne ned av vèr og vind og sauer, og maling blir viska bort. No er det veldig bra innover Heileberget. Trygt og godt for alle å gå. Ja, Heileberget er jo reine autostradaen innover på dei flotte og flate berga. Her er det berre å peise på....

Driveknolten er egentleg to toppar når du kjem innover Heileberget. Den søndre toppen ser ein frå Dale. På denne sida er det sjølvsagt pang utsikt inn og ut fjorden. På toppen på nordsida er det utsikt til Nipebutraktene og vatna og fjella her (sjå videosnuttar med mobil). 


Driveknolten med sine to toppar til høgre

Utsikt frå Driveknolten S
Inn til Fløyen nådde eg klokka 10. Fantastisk morgon. Stilt på fjorden. Og bygda var vakna til liv. Iallefall høyrde eg ei motorsag. Og ein båt gjekk frå Dale til Holmen. Eg skreiv meg inn i to stk bøker i kassane som var sette trygt og godt opp. Deretter bar det ut att same vegen til eg skar nord til Nonsholten. Her ligg AHIL si trimbok for sesongen. For skam skuld skreiv eg inn namnet mitt her òg, sjølv om eg er slutta å konkurrere for fleire år sidan. 


Dale i Sunnfjord

Morgonstemning innover Dalsfjorden

På Nonsholten er det flott utsikt til Fossedalen. Både til Øvre og Nedre. Ja, ein ser faktisk ein bit av Dalsfjorden og Laukelandsfossen òg. 


Utsikt frå Nonsholten

Så var det å finne ein brukande rute ned til Dalsstoredalen. Eg bestemte meg for å skjere slagt ned retning dalen mot austsida av Driveknolten, Det gjekk heilt fint til å begynne med. Men midt nede i fjellsida hamna eg ut på nokre bratte sva som eg ikkje vil anbefale andre å prøve seg på. Hadde det ikkje vore tørt kunne dette ha vore farleg. Etter at eg kom meg ned "på trygg grunn" såg eg at det beste hadde vore og følgt eit elvefar i ei skår lenger inne. Eller så skulle eg ha heldt fram mot sjølve søkket ned ved Driveknolten. Begge greitt forsvarlege å kome seg ned i Dalsstoredalen (sjå videosnutt). Slik er det når det er bratt. Det er lettare å speide ruter nede i frå enn oppe.

Sjølve ruta over Dalsstoredalen er i grunn ikkje noko problem med å få merka. Her skortar det berre på folk og initativ til å gjere jobben. Utan noko form for merking er det i grunn å gå på retning av Langevatnet. Fossedalshengenipa er vegvisar. Når det gjeld sjølve oppstigninga til Nipebu, så er det tre skar ein kan nytte. I dag prøvde eg det midterste rett aust for Vårdalsstølen. Det gjekk heilt greitt opp. Det beste er likevel å nytte seg av det lenger aust. Då kjem ein opp meir direkte på hytta.


Motiv ved Nipebu

Det var folk på Nipebu. Både på vatnet og ved hytta. For å avpasse til avhenting ved Markavatnet var eg ikkje nedom, men heldt fram direkte til kraftstasjonen. Som tidenes mest presise drosje kom Torbjørn, Peter og vesle Håkon akkurat fram i det eg gjekk gjennom grinda. Utruleg timing. 

Ja, dette var ein nydeleg dag, og ein nydeleg tur. Trackeren på mobilen synte 5 timar og 45 minutt, inklusiv bildetaking og snuttar. Utan pause elles. 

søndag 8. juli 2018

Hare, sau og rype...

Fanafjellet

Aust for Størdalsstauren

Neset i dag

I dag vart det til rundturen frå Neset til Fanafjellet og Moldura. Med retur via Størdalsstauren til fjorden igjen. Ei flott runde. Og ei oppstigning til Moldura som fleire burde nytte seg av. Det er godt merka opp lia frå nord, og rikeleg med vardar ovanfor skoggrensa. 

Det er ei stund sidan eg har sett hare her oppe. Men i dag skvatt det opp ein rett framfor meg. Han stod såpass lenge i ro eit stykke unna at eg greidde å fiske opp kameraet og "skyte" han før han forsvann over alle haugar (alle foto med det gamle kameraet).

Det er ikkje ofte eg ser hare lenger...
No går det ein heil del sauer i området. Feire nedover mot Langevatnet på Stongfjorden-sida. Kloss i restane av snø som ligg att. Utover mot Størdalsstauren gjekk det også mange. Og rett vest av Moldura. Eigarane høyrer heime i Holmedal. Så eg kan melde at alt såg fredeleg ut. Eg gjekk på ei beingrind øvst i Fagredalen, men den trur eg må ha lege att frå i fjor haust. Heilt rein-eta (sjå foto). 


Ruta i dag

lørdag 7. juli 2018

Krim til frukost

Parti melom Furefjellet og Høgeheia.
Sistnemnde oppe i midten.

På Høgeheia er den små tjerna no nesten vassfri.
Vi ser mot Eimind og Granesundet.

Eg likar fransk krim. Språket så herleg melodiøst (eg hadde fransk på gymnaset). Innhaldet er ofte med annan vri enn engelsk/amerikansk. Vi starta på ein ny kortserie hin kvelden. Og så spanande som det vart, tok vi like godt ein episode til frukost i dag. Det vil seie - etter at Olaug hadde stått opp eit par timar etter meg. 

Marie og Øyvind er her denne helga òg. Dei skal låne eine bilen medan vi er på Kypros. Olaug hadde dessutan invitert til felles lunsj klokka 14 i dag. Ex-familie på besøk hjå Einar var invitert. Så eg fann ut at eg ikkje kunne vere vekke halve dagen på fjellet. 

Turen i dag vart difor ein rask ca 2 timars tur frå Holevika, via Furefjellet til Høgeheia, og springing ned igjen. Dette er ei flott runde som er fint gjennomførleg for alle. Både for ungar og eldre. Her ute er det flott utsikt, og lett å ta seg fram over den låge skoggrensa. Det er usedvanleg tørt og fint no. Frå Holevika til Høgeheia er det god sti. Vil du først ut på Furefjellet må du ta vestover rett ovanfor granskogen. Her er det berre å gå ut på retning. Etterpå føl du  ranane austover og opp på Høgeheia. Det står ein heil del vardar innover. 


fredag 6. juli 2018

Størst av alt er kjærleiken

Frå ungdomstida med pappa på Bakkevatnet
Bakkevatnet med fjellet Dokka
Eg gjekk meg ein tur frå Boge til Bakkevatnet i dag. Ein fin liten tur i minna frå gamle dagar. Rart kor alt var så mykje større og lenger før enn no. Bakkevatnet var digert. Turen frå Boge lang. Ja, i gamle dagar var det grådig langt til Bergen. Eg gjekk på dampen på kaia i Dale og vakna i Bergen dagen etter. Og Amerika ein draum så langt borte at det nesten var i paradis... I eit barnesinn, og på små føter, er nok dette heilt rett den dag i dag òg. Om dampen er historie som så mykje anna. Men i eit aldrande sinn er nok alt så mykje mindre. Både fjell og natur. Folk òg. Ja, heile verda. Eg har i grunn heile verda i lomma - om eg gidd å ta med mobilen.... Av og til er det godt å sleppe og ta med seg heile verda. Sekken kan ofte vere tung nok...

Ved Bakkevatnet i dag

Sist eg var ved Bakkevatnet skreiv eg eit dikt om den gamle båten som de ser på første bildet. Den låg under nokre grantre. Eg kalla diktet "Fullbyrda reise" på poesibloggen min. Det ligg att restar av båten endå. 

I fotspor eg hugsar frå barndommen av
ligg minner frå brannar so sterke
Dei kvervar nok langsamt av tidenes krav
om sinnet seg aldri lèt merke

Ja fann deg eg gjorde blant nåler og kratt
du glede frå kjærleikens bogar
Du kjærleg meg fengsla du dyrbare skatt
i saman frå villaste logar

Men brått er vi unge og tida står still
på ungdomens vinger vi reiser
Og blodet det brusar av kjenslene vill
og flagget til toppen vi heiser

Det fossar om baugen i solgangen inn
eit klimaks av raudgløda lyster
Og atter i saman vi havblikket finn
på reisa til vekkløynde kyster

No gøymer eg minna om gullskatten min
som fargerikt landskapen malar
Ein kjærleik finn gravstad i eventyr sinn
til elvar og solrike dalar

Tekst og foto G.Skaar

Dei varme og gode sommarminna frå barne- og ungdomstida på Boge lever i beste velgåande.  Sterkare enn nokon gong. For størst av alt er kjærleiken.

onsdag 4. juli 2018

Angrip angrip

Flygemauren sverma i dag...
Eg fekk eit ublidt møte med hordane på tre fjell...
  
I dag gjekk eg den flotte turen frå Oslandsbotnen via Svelia til Smørskornova i Rivedal. Der i frå runda eg Langevatnet på nordsida, og klatra opp på Hekkelfjellet. Vidare ned nordsida her, og nordvest til Svarthamrane. Deretter beint nord til Skålefjellet. Returen til fjorden via Gjerdedalen. 

Botnastølsvatnet låg i dag fullt. Men Svelivatnet var tappa ned til det grusomme. Strandsona var rein erodert ørken. Det ser aldeles forferdeleg ut her oppe når SFE tappar ned slik - for alle til å sjå! Det er ein skandale at det i det minste ikkje er innført ei minstevassføring om sommaren. 

Det er skandaløst kor nedtappa Svelivatnet er no....


I Svelia gjekk det ein heil flokk med kalvar og kyr. Meg vart dei sjølvsagt særs interesserte i. Dei stod nede ved vatnet i sørvestenden då eg kom frå nord, og sprang meg til møtes ved det som var att av elva ned frå dalen. Men særleg tøffe var dei ikkje på nært hald, sjølv om sjefskua med bjølle såvidt lukta på meg. Så var det gjort, og dei la til palings ned att til vatnet. Eg var visst ikkje særleg interessant likevel. Men er du redd for kyr er kanskje ikkje Svelia rette turalternativet no.... 

Leikne kyr på fjellbeite i Svelia

Langt meir ubehageleg var det at både på toppane av Hekkelfjellet, Svarthamrane og Skålefjellet var det full paring av flygemaur. Eg vart "angripen" av gedigne svermar då eg skulle fiske fram trimbøkene som låg i vardane. Med sveitte og solkrem på bar overkropp låg dei att i smørja, ja eg held på å skrive i hundretals, men det er gjerne litt overdrive. Det var ikkje særleg behageleg. Faktum er at Olaug nekta å få dei vekk frå ryggen då eg møtte ho i Stongfjorden etter turen. Eg fekk gå heim i dusjen å skåle dei av...! Vel, svermande flygemaur i manisk paringsleik er vel og bra det. Diverre gjekk det dårleg med dei som prøvde seg på meg...😊

Deler av Langevatnet mellom Rivedal og Holmedal
Smørskornova i bakgrunnen.

Det var varmt i dag. Og tørt. Knusktørt. Likevel låg det att nokre snøfonner øvst på skuggesida i skaret opp frå Svelia mot Smørskornova. På Skålefjellet låg det òg att nokre snøfonner. Eg fekk såvidt fyllt saftflaska mi i første elva ned frå Skålefjellet. Det rann såvidt av denne til tider svære elva. Akkurat det var ei sælebot. Då hadde eg som vanleg gått for lenge utan å drikke. Trackeren på mobilen viste 4 timar og 40 minutt. Utan pausar. 

Varmt for sauene på fjellbeite i dag.
Her på skuggesida av Smørskornova





søndag 1. juli 2018

Mi "leikegrind"

Stongfjorden

ds

Stavestranda
Det vart for kjedeleg å sitte heime på altanen i dag, så i 12-tida gjekk eg turen over Ytrevågefjellet og Toreheia frå Vågane og heim igjen. Dette er ein super 3-timars tur i mitt tempo. 

I dag var lufta så klår at det var godt sikt i alle retningar. Og sauene her oppe såg ut til å kose seg i det fine vèret òg. Det gjekk flokkar på vestsida av Ytrevågefjellet. Her er det òg vatn å finne i elva frå Hjartebuvatnet. Fjellbeitet her oppe er knallgrønt (sjå bilder). 

Turen i dag gjkk forresten som ein leik. I berre shorts og med litt kjølande trekk, var vèr og terreng heilt perfekt for fjell-joggesko. Det er vel knapt noko landskap eg veit om som slår utsikt og lettgådd terreng som her på heimebane. Veldig kjekt å ha dette som "leikegrind".

lørdag 30. juni 2018

Sommarglede

Framleis ligg denne store snøfonna på nordsida av Stordalsfjellet

Ved Stordalsfjelet

Frå Portafjellet
Elva i Porten

I dag gjekk eg den flotte rundturen frå Vågeskardet og over Indrevågefjellet, Middagsnipa og mot Kvamsnipa. Kryssa så ned i Norddalen og opp fjellet til Stordalsfjellet og Portafjellet. Returen ned i Porten og til Oslandsbotnen. Så spaserturen til Osland etter bilen. (Sjå kart). Trackeren viste 4 timar 44 minutt. 

Berga opp frå Norddalen og Norddalstjerna er særmerkte og flotte. Glatt berg av konglomerat. Omlag heilt utan vegetasjon (sjå bilder og video). Eg gløymer aldri kor paff eg vart første gongen eg kom her. Det er berre ryggen på Fossedalshengenipa og Nordre Kringla som kan samanliknast med dette her ute. 

Dei flotte berga på sørsida av Norddalen
(som ligg bratt ned under marka på bildet)



Elles var to par heilo på plass innover mot Middagsnipa. Kyllingane er nok for små til å flyge endå. Ei rypemor streva fælt med å få meg vekk òg. Elles ein god del heipiplerke å sjå. 

Blåbæra ser ut til å få ein trasig sesong. Litt kart av molte enkelte plasser. Men landskapet ber framleis preg av mangel på nedbør i sommar. Vekksvidd. Rett og slett. Men godt grønt i høgda. Sauene såg iallefall ut til å trivast oppe ved Stordalsfjellet. 









mandag 25. juni 2018

Hundepassar

Motiv frå Stongfjorden.
Foto frå FV609

Allmuen i Dale i Sunnfjord




Det vart ikkje nokon fjelltur i helga. Veret var begredeleg med skodde, yr og regn. Når eg så i tillegg var hundepassar, vart det heller eit par turar i låglandet. Langs Solsidevegen til demma, og til Osland og heim igjen. Greitt nok for å halde kroppen i gang. 

Eg fekk besøk av hunden Mello lørdagsmorgonen. Han er av spansk herkomst. Han er hunden til Miriam, Håvard og ungane. Dei skulle til Bergen i 30 års lag til Torbjørn og Ingrid Anita. Når så Olaug allereie var i Bergen for å passe ungane når dei kom til Marie, og Peter var i Bergen òg - ja så vart eg att som hundepassar i helga. Kjekt det. Fotball og hundeliv. Passa no egentleg ganske fint når vèret var som det var. 

Mello er ein spesiell hund. Litt skjer av seg må seiast. Når han startar å bjeffe i stova på ei svarttrast som sit på straumlinja utanfor huset, ja, så er sikkert dette eit bevis for akkurat det. Alt nytt er visst skummelt. Ikkje minst lydar. Kanskje eit teikn på ein heller dårleg barndom? Vel, nokon hundekjennar er eg ikkje. Men hundar er sikkert ikkje så forskjellige frå oss menneske. Barndomen føl oss resten av livet. Hunden må nok ha kome til himmelen her i Stongfjorden. Og når sant skal seiast såg eg mitt snitt til å skjemma han litt vekk òg. Han fekk kose i sofaen og sove på brystet mitt, for fotball var ikkje så interessant. Rindalspølse og skive med baconost var svære greier. Men jammen nekta han å gå tur i regnvèret søndags-morgonen - eg måtte vente eit par timar før han kom på andre tankar. Eg fekk han så vidt til å slå lens før han ville inn att... Ja, Mello er ein fin og spesiell hund. Gjensynsgleda då matmor Miriam kom og henta han var likevel ikkje til å ta feil av. Her spelte eg annanfiolin. Trøsta får vere at han hugsar meg neste gong livet kryssar våre vegar. Rindalspølse er vel ikkje kvardagskost for ein hund...😍

Mello

Ein tur til Dale fekk eg likevel tid til lørdags-føremiddagen. Allmuen og skillingsbollar tredje helga på rad. Her traff eg Rolf og Mia, gamle kjenningar, med to barnebarn.  Så vi vart pratande ei god stund over eit par koppar kaffi. Ikkje minst gjekk praten om merking av turstiar og Fossedalen. No har vi ting på gang. Om eit års tid er eg også pensjonist, så då må eg ha fornuftige prosjekt å bale med. Akkurat dette skal eg kome tilbake til. 




søndag 17. juni 2018

Brått slo vèret om...

Vèret slo om til både regn og vind...

Utsikt frå Middagsnipa

Middagsnipa 170618

Endeleg var det litt liv å sjå i fjellet. For etter ein rask tur inn på Middagsnipa i dag tidleg var det komne sauer på beite heilt oppe på fjellet over Osland. Det er bra med gras her oppe no. Litt vekksvidd er det somme plassar, men dette tek seg vel fort opp att. 

Fugl var her òg. Opptil fleire å registrere i dag. Rype, heipiplerke, ringtrast, steinskvett og heilo. Kjekt å observere litt fugl. 

Eg lurte egentleg på å gå inn mot Kvamsnipa, krysse Norddalen. for så å gå over Stordalsfjellet og Portafjellet ned att i Oslandsbotnen. Men trur du ikkje det slo til med regn og vind. Det var eg ikkje heilt førebudd på, så eg sprang like godt heim igjen. Trimmen var likevel i boks.

Ein heilo føl nøye med ..





Hornmusikk og skillingsbollar
















Eg tok turen til Dale igjen i dag. Til stamkafèen Allmuen. Må jo trene på å bli pensjonist om eit års tid... Nyte eit rolegare tilvære og sosialisere med folk. Og ikkje minst få treffe mor mi som er still going strong. Eg har vakse opp med skillingsbollar på trapp i Dalstunet. Ei tid eg ser tilbake på med gode kjensler. Difor er det alltid godt å kome inn att hit. 

Allmuen er på ein måte gamle Thomassen. Det ligg i same bygget som det gamle bakeriet. Det var her vi fekk kjøpe ferske brød og nysteikte skillingsbollar. Edith og Erling var alltid på plass med dagens godbitar. På ein måte er eg vaksen opp med skillingsbollar. På trapp ved det gamle Skaarhuset sommarsdagen. Om ikkje bollane nett smakar som i gamle dagar, så er det med same kjensla eg et dei 

Vi er jo kjenslemennesker vi i Skaar-familien. Som visst sagt rundt eit lunsjbord på kommunen hin dagen òg.... i høve salet av Skaarhuset i Dalstunet. (Varme kjensler er viktige dei). Det er rett at i somme hus sit sjela att i veggen. Slikt kan ei ikkje kjøpe for pengar. Men eit hus er no ein gong eit hus. Enkelte folk vil gjerne eige fleire. Men ein får verken hus, pengar eller folk med seg i grava. I likskjorta er det som vi veit ikkje lommar.... Sjela derimot er det plass til.






Ein annan grunn til at eg reiste innover i dag var at Dale Musikkorps skulle ta sommarferie og hadde songavslutning på Coop`en. No vart det så bra vèr at konserten gjekk utandørs. Det var flott. For når sant skal seiast er vel ikkje Coop`en nett bygd for musikk innandørs. For å seie det på den måten. Lyden kjem ikkje heilt til sin rett her inne. Og så er det sjølvsagt kjekkast å oppleve musikk utandørs sommarsdagen. 

Som vanleg leverte musikkorpset varene (som det heiter på klisjèspråket). Eg set stor pris på hornmusikk med mange musikantar involverte. Kjekt å sjå at det gror blant dei heilt unge i laget. Dei fekk sine eigne framføringar. Truleg sluttar Ole Jakob Nedrebø som dirigent etter denne sesongen. Men kjem kanskje att som musikar. No skal musikkorpset i vesterled til England. Vi ynskjer dei ein god tur. 


Ole Jakob Nedrebø


Oldtimer Jon Jorde var på plass etter å ha gitt seg i laget no.
Jon sitt liv i Dale Hornmusikk kan det skrivast bok om.
Ingrid Anita og Olaug var òg i Dale

Videosnuttar og bilder frå mobil kan du sjå i samlelinken under. Nok ein kjekk Daletur dette. Og som vanleg starta sola å skine igjen då musikklaget tona inn....


søndag 10. juni 2018

Tørt som ein ørken

Mykje flott myrull å sjå om dagen

Mangevatn ser ut som dei er regulerte til kraftutbygging

Jadda, dagens selfie....
Mangevatna frå vest

Eg hadde meg ei runde opp på fjellet her heime i ettermiddag. Og eg må seie at det nesten er sjokkerande kor tørt det er. Det var så vidt det var vatn i Rindaelva - ei elv som til tider er svær. Mangevatna såg nærast ut til å vere regulerte. Det gjekk an å gå mellom vatna. Heilt utruleg. Mold og røsslyng har nærast reist seg opp i kantane frå berga. Ja, no skrik naturen etter vatn.  Ein snakkar ofte om manns minne - kor lenge det er kan ein no diskutere, men eg trur neppe eg har opplevd slik tørke før. Iallefall har eg aldri sett Rindaelva som i dag. 

Elles fin og rask 2 timars trimtur i joggeesko. Eit skydekke og litt nordatrekk gjorde det kaldt ute på Blåfjellet, så eg halvveges sprang heim igjen i dusjen. 



Foto Skylefjellet Blåfjellet i Grimeli 100618